Στη μνήμη του

[Ελένη Ιωάννου]

Σουγιάδες κουβαλούν οι ναυτικοί
μα ο φόνος τους αλλού παραμονεύει
κι αν τους ρωτήσεις πως τους πρέπει να χαθούν
στην άγρια θάλασσα.. αδελφέ μου ..θα σου πουν..

Πληγώνει η θύμηση σαν κόχη
..το παράπονο..
στα βλέφαρά του να ταν αίμα
ή να 'ταν δάκρυ..
είχαν μπαρκάρει δεν ξεκούναγε το στρώμα του
εκεί βυθίστηκε η ψυχή...έξω απ' το σώμα του..

Ανεύρισμα αορτής κοιλιακής
το πείσμα βράχος στο στομάχι του καρφώθηκε
θα γραφε η πλάκα ..Ιωάννου κοιμητήριο
και θα ' χε λήξει οριστικά το διαβατήριο..

Στον κάμπο Θεέ μου..΄
κρίμα μας βαραίνει...