Ιστολόγιο τού μέλους Nikosro (7)

«Περισσότερο ανδρείος είναι εκείνος που νικά τις επιθυμίες του, παρά τους εχθρούς του, διότι είναι πολύ δύσκολο να νικήσει κανείς τον εαυτό του.» Αριστοτέλης Ο πόλεμος μόλις άρχιζε. Δεν ήταν ένας συνηθισμένος πόλεμος, ήταν κάτι το διαφορετικό. Ήταν μια προσωπική μάχη με τις σκοτεινές δυνάμεις του εαυτού του. Στην αρχή, εκείνος, είχε δειλιάσει και έψαχνε δικαιολογίες για την αποτροπή ενός τέτοιου ενδεχομένου. Όμως κάτι μέσα του τον τυραννούσε, δεν τον άφηνε να κοιμηθεί τα βράδια, να φάει γαλήν… Συνέχεια

Πνοή ανέμου, πρωινό. Σε τρεις στιγμές αριστερά ο χρόνος καταγράφει Παλάτζο πλοίου που εναγκαλιάζει υδάτινους γλάρους. Αύρα φθινοπώρου, πρωινό….. Πνοή ανέμου, μεσημεριανό Σε δυο στιγμές δεξιά ο χρόνος καταγράφει, Θεών μορφές που βίαια προσπαθούν να ορθώσουν ανάστημα, μέσα από κιούπια πήλινα, σε μια χούφτα γης. Αύρα φθινοπώρου μεσημεριανό…… Πνοή ανέμου, βραδινό Για τούτη τη στιγμή ο χρόνος καταγράφει. Στείρα τα μάτια μου, ξερή ψυχή, στεγνή…… Κέντρο στο κέντρο του κόσμου! Στο ένα μέτρο πλάι μου,… Συνέχεια

Μια καντάδα που ακούω με στο φως και στον ήλιο Ένας ήχος που σβήνει, και μια αγάπη που μένει ένας απόηχος μακρύς, μια μουσική. Οι αλήθειες μου, τώρα ξυπνούν και φωνάζουν ένα κλάξον που βίαια μου τρυπάει τη σιωπή. Ο ήχος που σβήνει μια αγάπη που μένει, μια αγάπη αληθινή. 10/05/02 11:55 το πρωί Αντιφίλου και Δ. Αιγινήτου γωνία Συνέχεια

Από τον κόσμο των χάρτινων λουλουδιών έως τη πόλη των χάρτινων δρόμων και τη γειτονιά των χάρτινων ανθρώπων, μια «καλημέρα» χάρτινη αληθινή. Από την ώρα των χάρτινων δεικτών έως την δύση του χάρτινου ήλιου και τη νύχτα του χάρτινου φεγγαριού, μια «καληνύχτα» χάρτινη μα αληθινή. 10/05/02 Αθήνα Συνέχεια

Ίσως ένα από τα σπουδαιότερα ποιήματα που γράφτηκαν ποτέ! Είπες:"Θα πάγω σ'άλλη γη, θα πάγω σ'άλλη θάλασσα. Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή. Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή. Κ'ειν'η καρδιά μου-σα νεκρός-θαμένη. Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μείνει. Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ, που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα". Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δε θαβρεις άλλες θάλασσες. Η πόλις θα σε ακολουθε… Συνέχεια

Ένα σπουργίτι ήρθε να με συνοδέψει στον πρωινό μου καφέ. Έπαιξε για λίγο ισορροπώντας στο κάγκελο του μπαλκονιού και στη συνέχεια κουνώντας νευρικά το μικρό του κεφαλάκι δεξιά – αριστερά, πέταξε με ορμή ψηλά στον αέρα. Προσπάθησα να το κυνηγήσω με τη ματιά μου, απλά, ήταν αρκετά νωρίς για βίαιες και απότομες κινήσεις. Τα μάτια μου δεν άντεχαν με μιας στο δυνατό φως και αισθάνθηκα σα να ζαλίζομαι. Έσκυψα το κεφάλι ξανά και περιορίστηκα σε εκείνα που κείτονταν μπροστά μου, εκεί κάτω από το μικρό μ… Συνέχεια

Η οδυνηρή αποκάλυψη ενός ψεύδους δυο βήματα μακριά απ’ την αλήθεια είναι λόγος ποίησης. Η συγχώνευση μιας αρχαίας αβύσσου μεταξύ ουτοπίας και πραγματικού παραπέμπει σε ποίηση. Στο χείλος του φοβερού, μα και στη σιγουριά της άπνοιας, μια σκιά μόνη κοιτά αντάμα στον ποιητή. Έτοιμος να βυθιστεί στη φρίκη, έτοιμος να λάμψει ως διάττοντας αστέρας στο στερέωμα. Άλλοτε φωνακλάς και άλλοτε μισόλογος, αναλόγως της περίστασης και του πάθους. Τούτη η σκιά κάτω από την οποία μπορούμε να κρεμάσουμε με ασφάλε… Συνέχεια