Καλλιόπη....

Έσβηνες τα άστρα ανάμεσα στα δάχτυλά σου
Ένα ένα, αργά αργά, σα να ήτανε κεριά
Κάπνιζαν λίγο ακόμα τα όνειρά σου
Ψήλωνε ο λιγνός καπνός στην καταχνιά

Έπεφτες έπειτα σε ένα στιλπνό σεντόνι
Και δεν ξεχώριζε το κάτασπρο κορμί
Εσύ και το φεγγάρι τώρα μόνοι
Σε μία αναμέτρηση παλιά κι ερωτική

Το όνομα μιας μούσας μου χρεώσανε
Σχεδόν μου το φορτώσανε
Πάρ’το και γράψε
Στο διάβα σου ό,τι στέκει
Με ρίμα κάψε
Μη φοβηθείς!

Προχώρα και κατάμουτρα να χαίρεσαι
Στρυφνών μωρών στην σκέψη
Να μην στέκεσαι
Την ποίηση για λάβαρό σου κράτα
Κι ευθεία περπάτα
Να αντισταθείς!

Να απλώσω το χέρι μου πατρίδα να σε αγγίξω
Και να μυρίσω θυμάρι και αλισφακιά
Να κλείσω τα μάτια μου εικόνα να κρατήσω
Να μην την ξεθωριάζει η ξενιτιά..

Να απλώσω τα χέρια μου πατρίδα και να γίνω
Κλίμα, ελιά ή και αμυγδαλιά
Μέσα στη χούφτα σου τη θάλασσα να πίνω
Σα να ‘ταν ιερή μεταλαβιά

Να απλώσω το βήμα μου πατρίδα να πατήσω
Σοκάκι ηλιόλουστο μα δροσερό
Να ανοίξω πατζούρι γαλάζιο να αντικρίσω
Δυόσμο, γεράνι και βασιλικό

Να ανοίξω την καρδιά μου πατρίδα να μιλήσω
Για όλα όσα απλόχερα μου χάρ… Συνέχεια

Ο ΗΛΙΟΣ
Ξεκινάγαμε αχόρταγοι να αρπάξουμε όσα περισσότερα μπορούσαμε.
Βγαίναμε τρέχοντας σχεδόν στη αυλή και μισοκλείναμε τα μάτια στην αντηλιά Του, που έκανε πως μας φοβέριζε. Μόνο για μια στιγμή δειλιάζαμε. Του παίρναμε τον αέρα αμέσως. Μαζεύαμε φακίδες στα μάγουλά μας και εκείνος γελούσε! Έριχνε ένα βλέμμα κάτω από τα χρυσά γυαλιά του και γελούσε ανήμπορος να μας αντισταθεί πια! Σχεδόν μας έκανε νάζια πριν μας τις δώσει. Ζητούσε σαν αντάλλαγμα λέει να πάρει τον ίσκιο μας και να περπατάμε μόνο… Συνέχεια

Αυτά μουρμούραγε μια μάνα, μια γιαγιά
Που ήταν τα μάτια της πιο ξέθωρα απ’ τον ήλιο
Μα είχανε κάτι απ’ τη δική του τη φωτιά
Δεν ήταν βλέμμα γερασμένο, άδειο, στείρο

Θάλασσα , κόρη μου , η ζωή και μείς περνάμε
Πάνω απ’ τα κύματα χωρίς να τη γευτούμε
Μες την αλμύρα της μισούμε κι αγαπού… Συνέχεια