Σελίδα τού μέλους martina

Άκουσε με λίγο, δώσε μου μια στάλα καιρό , έχω σου λέω κάτι να πώ
Τράβηξα στην άκρη στο γκρεμό μήπως και δω το φεγγάρι
μα σου λέω έχω να σου πω..
μας το είχαν πάρει..

Βρες μου λοιπόν, ένα μέρος να κρυφτώ, θα το θυμάμαι
βρές μου σου λέω αλλιώς δέσε με ή πάμε..

Δεν αντέχεται σου λέω αυτός ο κόσμος
Γυρνούσα σπίτι και η σκιά μου με κρατούσε από τη πλάτη
θα έπεφτα στο πεζοδρόμιο, νόμιζα πως θα έσωνα ένα παιδί
που στο χέρι είχε καρφωμένο ατσάλι

Κάτσε ,έχω να σου πω κι’ άλλα
το πρωί μέσα στο τρένο
μ… Συνέχεια

Με είχες όλη νύχτα μαζί σου
καλοκαίρι πικροκαλόκαιρό μου
Τα μάτια σου , είχαν πιεί ολάκερη του δράκου τη φωτιά
σε μια γουλιά

Καλοκαίρι πικροκαλόκαιρό μου
δεν μ’άφησες να σε κοιτώ χωρίς να με κοιτάς
Λαβωμένο μου μαχαίρι
κέντησες δρόμο , την πηγή της ερημιάς
για να’ρθεις

Σ’ απόκοσμο βράχο
έστησες μονοπάτι φυγής, να με βρεις
Φονιάς μπεκρής
ήπιες όλα τα νερά του του βάλτου, άσπρο πάτο
ξέρασες όλα τα φίδια μονομιάς, καταγής
Στα μάτια μου μπροστά
τα καψες στης λύτρωσης τη φωτιά

Πικροκαλόκαιρό μου
π… Συνέχεια

Στον ίδιο γκρεμό αίματος
πέφτουν μέρες
νύχτες
σκέψεις
Φλογισμένοι στυλοβάτες
τα κόκαλα που αιμορραγούν

Ατελείωτες
ασύγκριτες στιγμές
μόνες
μεγάλες
μικρές
Η καρδιά κοκαλωμένη παράγει εκτόπλασμα
Όλα σε τεράστιους τόπους με δυο άκρες

Τόση χωρομετρία...

Το ανθρώπινο μοναχό στην ύπαρξη του υπόστεγο

Ακλόνητες στιγμές θανάτου
ακλόνητες στιγμές ανύψωσης της ζωής
Συνάνθρωποι
εσύ εγώ
εντυπώσεις που προκαλούν την ψυχή μου
ακλόνητες αντιθέσεις
Αιμορραγία Εκτόπλασμα

Γεωμετρικά τεράστιος εγκέφαλος
λίγων… Συνέχεια

Απέναντι στο κενό κάδρο σου
κοιτάζεις την κορνίζα
μια κίτρινη ανεμώνη γέρνει στο ποτήρι σου
μπλε φεγγάρια βυθίζονται στα σκοτεινά ποτάμια σου
και η κόκκινη αρτηρία διασκορπίζει ζεστούς πορτοκαλί πόνους
του νεκρού φιλιού που καίει τη σάρκα σου
Πιάνεις τη κλωστή
κόκκινη, κατακόκκινη
δίνεις την άλλη άκρη απέναντι σου
σε σένα
Τώρα και οι δυό κρατάτε τις δυο άκρες
Ντυμένος στα μαύρα ο χορευτής
αυτό το φλαμένκο δεν θα το δεις να στο χορεύει
Τη νύχτα που θα βγάζουν φωτιές τα μάτια του
να διώχνουν τα μο… Συνέχεια

Θα ήθελα να έχω ξυπνήσει με ένα ποιητή σήμερα
πρωί Σαββάτου
η νύχτα θα ήταν στο ουρανό ακόμα
και εγώ θα άφηνα τις μαύρες σκέψεις μου
του ονείρου μου
αυτές που με έκαναν να ανησυχήσω για το τέλμα αυτής της γυναίκας

αυτός θα με κοίταζε
και θα έστελνε την αγωνία μου σε ένα άλλο σύμπαν

θα μου κρατούσε το χέρι στη διαδρομή
σιγά σιγά η μέρα θα ανέβαινε στον ουρανό
να φοράει τα γκρίζα της σύννεφα
θα ένιωθε το βάρος στο στήθος μου

θα έμενε μαζί μου στο σύμπαν μου
θα αναρωτιόταν μαζί μου
για τις καπνι… Συνέχεια