Σελίδα τού μέλους fm

Παραδομένοι στην αλήθεια
τι να την κάνω την συνήθεια
τρέχει το μυαλό
καλπάζει στο κενό
η σκέψη όμως νεκρή
τι να την κάνω την σιγή
ακούμπα τη ζωή
μαλάκα έχεις ψυχή!

Μένουμε δω,
αμοιβαία ντεκόρ
παιχνίδια στο φως
μας κλέβει ο ουρανός!
Πάρε μολύβι
και φτιάξε στολίδι
ανάσας ταξίδι
ονείρου σκουπίδι!

Θλιμμένα παιδιά,
με μακριά μαλλιά,
ρωτάνε μα πως
υπάρχει ο κόσμος αυτός!



Θλιμμένα παιδιά,
με μαύρη ματιά,
ψάχνουν στο πως,
ελπίδα για φως!



Θλιμμένη καρδιά,
ενωθείτε παιδιά,
ο δίπλα πεινά,
κρατάει σουγιά!



Αυτός ο πόνος υπάρχει στη γη,
παιχνίδι αιώνων σ΄ αυτή τη ζωή.
Κλεμμένη απ΄ τον ήλιο η νύχτα αυτή,
αρχή μιας ανάσας, ονείρου πνοή!

Δεν τα κατάφερα ποτέ
τα πάντα λέξεις κενές
στρατιωτάκια κουρδισμένα
στη ζωή όλα γραμμένα!


Κόσμος γύρω μου χαμένος
στα σκοτάδια κερδισμένος
πάνω σε μια στράτα μπήκα
και περπάτησα μ΄αυτή τη προίκα!


Κουρασμένη απ΄ τα λημέρια
τα πικρά νεκρά χαμπέρια
βλέποντας τριγύρω δάση
κουρνιαχτά γεμάτα πάθη!

Πάλι η μέρα στραβά παραδίνεται
το φως που γιορτάζει υποκρίνεται,
πάλι η νύχτα θολά ξενυχτά
στα στέκια των δρόμων παντού ουρλιαχτά.


Πάλι η θάλασσα απλώνει φτερά
το κύμα που στάζει χτυπά τα σκαλιά,
πάλι βουνά που υψώνουν θεριά
τα δέντρα στους κάμπους να παίρνουν σειρά.



Πάλι η πορνεία τρώει σωθικά
πουλάς την ψυχή ζητάς δανεικά,
πάλι η φτώχεια αγγίζει εμάς
κάνε το βήμα προχώρα μπροστά.



Πιάσε το χέρι περπάτα σιγά
φωτιά το μαχαίρι ανάσα καμμιά,
πιάσε το χέρι αγάπα ξανά
παντού καλοκαίρι σου τάζ… Συνέχεια

Ο γλάρος πετά
αγάπη ζητά
δυό χέρια ψηλά
στενάζουν κι αυτά.



Ψηλά στα βουνά
η αγάπη σκορπά
το κύμα τραβά
τη πίκρα μπροστά.



Ο ήλιος κοντά
κι η λύπη σιμά
τα χέρια σφιχτά
με χείλη ζεστά.



Ανάσες καυτές
ελπίδες κενές
πληγωμένες καρδιές
μα έλα και πιές.



Αγάπη μου δίνεις
αστέρι μου ντύνεις
κομμάτι της στίξης
ουρανέ μου να ζήσεις.



Το φως της σελήνης
κραδάζει στη δίνη
τη χαρά του σπαράζει
φεγγάρι χαράζει.

Άδεια σπίτια που 'ναι σκοτεινά
η θλίψη όλους να μας τριγυρνά,
στενά σοκάκια χαμένα μακρυνά
κι ο έρωτας βρωμάει στα σκαλιά.


Έρχονται τύψεις απ' το πουθενά
κι εσύ να στέκεις στα ψηλά,
κοιτώντας τη ζωή σου την παλιά
βοήθεια δε μπορείς να δώσεις πιά.



Καλό ταξίδι όπου κι αν πας
αστέρι θα 'σαι πιά για μας,
κι εγώ θα βλέπω πάντα μακρυά
ματιά μήπως και ρίξεις χαμηλά.



Καλή αντάμωση που λες
στα στέκια των αγγέλων πιές
χαρούμενη αθάνατη ζωή
ελπίζω ναν' καλύτερη από τη γή.




Καλό ταξίδι ξάδερφε...

Όλ' η ζωή του καθενός
σ' αυτές τις πόρνες μέρες
που στέκονται αγέρωχες
σου κλέβουνε τις μέρες.


Αυτές μας τρων τα σωθικά
και μας τρυπάν σαν σφαίρες
αυτές μας γλύφουν τις πληγές
αυτές οι ψόφιες μέρες.


Ξέρεις καλά να αιμορραγείς
σου το 'μαθαν από παιδί
και έχουν την απαίτηση
αυτό να τ' ασπαστείς.


Όλ' η ζωή του καθενός
σε κάτι δεν αλλάζει
έχει την ίδια μυρωδιά
τη τρώει το μαράζι.


Κράτα τώρα αν μπορείς
την τσακισμένη ανατολή
με προδωμένη την ψυχή
κι έν' άβουλο πικρό γιατί.

Η ζωή μου όλη
παραμύθι στη σκόνη,
με πανύψηλους νάνους
και ασήμαντους δράκους.


Ξωτικά παληκάρια
και νεράιδες κουβάρια,
με τους πρίγκηπες στ' άστρα
μονομάχους στην πιάτσα.



Το μαγαζάκι του τρόμου
πάλι έμεινε μόνο,
τα λιοντάρια που βγήκαν
τα στοιχειά τ' αρνηθήκαν.


Στρατιωτά… Συνέχεια

Ζωγραφίζω σκιές παγερές
στα μάτια κρυφές ενοχές
το δάκρυ κρυστάλλωσε πια
ελπίδα στο στόμα καμιά.


Ζωγραφίζω χωρίς χρώμα
τα δέντρα της φύσης νεκρά
ο κόσμος να κλαίει βουβά
στα πεύκα πεθαίνουν πουλιά.


Τραγούδια ληγμένα του 'χθες
φαρμάκια ολοένα και πιές,
μια νύφη κουνιέται αργά
στενά σοκάκια του πουθενά.


Ζωγραφίζω αόρατη πόλη
ασπρόμαυροι πλανήτες όλοι
κινούμενη μάζα η γη
νεκρή φυλακή το κελί.


Ζωγραφίζω λουλούδια ξερά
και μια ανεμώνη να σε κοιτά
ανάσα δεν παίρνεις πουθενά
αυτός ο κόσμος πεθα… Συνέχεια

Βλέμμα καθάριο
μικρό μου κουράγιο
χιτώνες που τρέχουν
δωμάτια να στέκουν
κορμιά συννουσίας
πατρίδας θρησκείας
ελπίδες με δάκρυ
φωτιά σου το στάχυ.


Καθισμένος στην άκρη
περιμένοντας να ΄ρθει
η σκιά σου στην πάχνη
μετρώντας την στάθμη.


Βλέμμα μυστήριο
κορμί μου τεκμήριο
αγώνες που βγάζουν
λεπίδες σου τάζουν
παράλληλα λόγια
πνιγμένα τα χρόνια
ατέρμονες σκέψεις
ακούραστες λέξεις.

Τι είν΄ αυτό που σε πληγώνει
σε σκοτώνει, σε ματώνει
Τι είν΄ αυτό που σε φοβίζει
και την σάρκα σου ξεσκίζει!


Κάθε λύτρωση φευγάτη
μια ανατολή κι ένα κομμάτι
κάθε μόριο ταράζει
το κορμί σου που φωνάζει!


Είσαι δω κι ακόμα αντέχεις
χλευασμούς κι εσύ να στέκεις
είσαι δω κι ακόμα παίρνεις
την κατάρα και την σέρνεις!


Έλα σήκω το κεφάλι
πάει καιρός που ΄σαι ένα χάλι
την ζωή σου την ορίζεις
και κανέναν δεν χαρίζεις!

Αγόρασα τα καλά ρούχα του νεκρού και φόρεσα
παίζοντας με διαμάντια τα δώρισα,
φώναξα στη βροχή μα δεν μ΄ άκουσε
τ΄ ασημένιο πάπλωμα τ΄ άφησε.

Και γω τριγυρνώ στην πόλη των νεκρών
φτύνοντας αίμα τρελλών ουρανών!

Μίλησα στη σιωπή και με κοίταξε
έκοψα τα σκοινιά και με φίλησε,
λυσσασμένα σκυλιά η ψυχή τελικά
μα κι ο θάνατος να με γυρνοβολά.

Βγήκα σε πέλαγα πλατιά
βλέποντας καράβια στη στεριά
κι απ΄ της ψυχής σου τα βουνά
καθάρια τρέχουν τα νερά.



Βγήκα στη στράτα των γκρεμών
περιμένοντας το φως άλλων καιρών
κι απ΄ τα ποτάμια των λυγμών
ξεπροβάλλουν δάκρυα χαμένων παλμών.



Βγήκα σε έναστρο ουρανό
με τον ήλιο μπρος μου δυνατό
κι ένα αστέρι πέφτει στο κενό
παραβλέποντας τον μύθο το χλωμό.


Βγήκα σε αναζήτηση μυστική
χωρίς ελπίδα λαμπερή
κι απ΄ την κρυφή σου την πνοή
χαρούμενη ανάσα σα γιορτή.


Βγήκα σε ατέρμονες πληγές
περνώντας… Συνέχεια

Ζω και σε βλέπω
έρωτά μου αντέχω
μαζί σου θα μένω
καρδιά μου αναπνέω.



Ζω τη ζωή
μακρινή κι αλλαργινή
εσύ όμως εκεί
μια κρυφή ανατολή.



Ζω το παρών
κρυμμένο λοιπόν
η ελπίδα απών
και γέλια νεκρών.



Ζω τις στιγμές
που μαθες χθες
ανάσες μου καυτές
τ΄ ονείρου χαφιές.



Ζω στην καρδιά
της λύπης χτυπά
αστέρια θολά
ελπίδες καρφιά.

Κι αν κουραστείς να μ΄ αγαπάς
το χρόνο πίσω να γυρίσεις
αλύτρωτες στιγμές μου να ζητάς
πληγές να γιάνεις να καθίσεις.



Κι αν ζαλιστείς να με κοιτάς
χλωμά νερά ποτέ να μη μυρίσεις
ήλιους αθάνατους να πολεμάς
και τα κλωνάρια μου δειλά ν΄ αγγίξεις.



Κι αν ένα χάδι μου το λαχταράς
εγώ στο δίνω να πετάξεις
στους ώμους πάψε να με κουβαλάς
αστέρι μου εσύ μη με ξεχάσεις.



Κι αν βαρεθείς και το δικό μου αν
μπροστά σου κοίτα κι άλλους θα βρεις
μον΄ γράψε μου αυτό είναι το παν
ανάγκη σ΄ έχω πάλι να ΄… Συνέχεια

Πες μου ένα ψέμα να πιστέψω
για να το δεις αν θα τ΄ αντέξω
πες μου μι΄ αλήθεια ν΄ ακούσω
το επουράνιο κόλπο ν΄ αντικρούσω.


Κάποτε είσουνα στα παραμύθια
ο πρίγκηπάς μου στην συνήθεια,
τώρα που είσαι ο βασιλιάς μου
αγέρωχα κοιτάς μες την καρδιά μου.



Άραγε πως θα ένοιωθες
απ΄ την ψυχή μου σαν θα έβγαινες
άραγε πως θα ένοιωθα
απ΄ την ματιά σου σαν θα έσβυνα!



Πες μου κάτι που ν΄ αντέχω
απ΄ το μηδέν ως το εκατό ν΄ απέχω
πες μου κάτι που θα βλέπω
στους ορίζοντες του νου μου για να σ΄ έχω.



Κά… Συνέχεια

Παράξενα χρόνια
πνιγμένες σιωπές
ληγμένα τα λόγια
σκόρπιες οι στιγμές.


Κι εσύ ακροβατείς
την κάθε σου στιγμή
κι εσύ παρατηρείς
τη ζωή σου τη μικρή.


Παράξενα πρόσωπα
οι λέξεις νεκρές
χιλιάδες τα σώματα
καυτές οι ματιές.


Κι εσύ περπατάς
τ΄αστέρια μακρυά
κι εσύ μου γελάς
ελπίδα καμμιά.


Παράξενα καθεστώτα
χαμένα στο πως
αλλάξαν τα γεγονότα
κρυφτήκαν στο φως.


Κι εσύ καθυστερείς
στο δρόμο για να βγεις
κι εσύ αιμορραγείς
ένα βλέμμα αναζητείς.


Παράξενος ο κόσμος που ζούμε
παράξενοι κι εμείς… Συνέχεια

Όλα μου τα χρόνια
μέσα σε μια θηλιά
που έσφιγγε και γάντζωνε
την κάθε μου βραδιά.


Όλα μου τα χρόνια
τα πέρασα σκυφτή
πάνω σε μια ταμπέλα
που μου βαζαν πολλοί.


Όλα μου τα χρόνια
πάνω σε δυό λεπτά
τα έπαιρνα μαζί μου
τα σκότωνα μετά.


Μα τώρα ήρθε ο καιρός
τα πάντα να αλλάξω
και τη ζωή μου τη μισή
να τη χαρώ για μια στιγμή.


Όλα μου τα χρόνια
τα πλήγωσα αρκετά
τα έσερνα, τα τράβαγα
τα πέταγα μετά.


Όλα μου τα χρόνια
το κάθε μου λεπτό
το κράταγα κρυμμένο
καλά μες στο μυαλό.


Όλα μου τα χρόν… Συνέχεια

Τα όνειρά σου βούλιαξαν
μαζί με τα δικά μου,
και κάνανε τον αχταρμά
περβάζι στην καρδιά μου.
Τα όνειρά σου έτρεξαν
στους κήπους της ματιάς μου ,
και γω τα ακολούθησα
μέσα απ΄ τα βήματά μου!


Κοίτα πιο δω, κοίτα πιο κει,
λέξεις κλειδιά ξανά μην πεις.
Κοίτα πιο δω, κοίτα πιο κει
λόγια καλά χρειάζομαι να πεις.


Τα όνειρά μου στάθηκαν
και έψαχναν εσένα,
καθώς τριγύρω μ΄ έφερνες
στου κόσμου σου το σύρε κι έλα.
Τα όνειρά μου χάρηκαν
στη γλύκα της ψυχής σου,
και ΄σύ απέραντό μου φως
κρυστάλλινη η φων… Συνέχεια

Έκλαψα πάλι γυρνώντας σελίδα
την πίκρα στα χείλη σου είδα.
Χαρούμενα λυγάει ο στεναγμός
στα μάτια σου είδα ένα φως.
Ακροβατώντας λοιπόν στη σκιά σου
παιδεύοντας και πάλι την καρδιά σου.


Σ΄ ανέβασα στην κορυφή
και πάλι σ΄ έριξα
σε τσάκισα στα βράχια
και λίγο σα να γέρασα.


Περιπλανώντας τη λύπη λοιπόν
χαζεύοντας πληγές κουρασμένων Θεών,
κρυμμένη σε κάποια γωνιά
κι ο έρωτας μαζί μου να γελά.
Καλπάζοντας σε άλλον ουρανό
τ΄ αστέρια πια δε ρίχνουν φως.



Παίζοντας παιχνίδια της βροχής που έμαθα
κ… Συνέχεια