Η σελίδα μου turtle

ΣΥΜΦΩΝΕΙΤΕ;

Συμφωνείτε ότι πρέπει
Κάποιο χέρι ενός αγίου
Ναρθει και να καθαρίσει
Απ τον κόπρο του Αυγείου

Τούτο τον φτωχό τον τόπο
Που όλοι λεν’ πως αγαπάνε
Μα με χίλιους δυο τρόπους
Έχουν πέσει να τον φάνε

Να τον σβήσουν απ τον χάρτη
Και να τον εξαφανίσουν
Την λαμπρή του ιστορία
Θέλουν να την αφανίσουν

Να μην είναι η Ελλάδα
Του πολιτισμού κοιτίδα
Μα στο σύνολο του κόσμου
Μια σκοτεινή κουκίδα!

ΒΡΟΧΗ

Μέσα στο σχήμα κάθε σταγόνας γράφω
Μίσος, αγάπη, χαρά, ελπίδα, δόξα, πλούτη ,
Έρωτας, πόθος, άγχος, λύπη, δάκρυ, γέλιο,
Προσμονή, λυγμός, αδικία, ψέμα,
Και τις κοιτάζω καθώς πέφτουν
Στις πλάκες του πεζοδρομίου
Και γίνονται όλες μαζί ένα ρυάκι
Που κυλά στην κατηφόρα.
Πολλές αμέτρητες σταγόνες,
Κατρακυλούν και σχηματίζουν
Μικρές λίμνες.
Ποτίζουν δέντρα, ξεδιψούν πουλιά,
Τις ρουφά το χώμα, στεγνώνουν και χάνονται…..

ΚΕΝΤΡΑ ΤΡΙΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ

Γεροντολογικά κέντρα, ή κέντρα αποκατάστασης ηλικιωμένων, ή κέντρα τρίτης ηλικίας. { κοινώς Γηροκομεία}.
Βαρύγδουποι τίτλοι.
Τοίχοι κτιρίων που έχουν φυλακίσει μέσα την θλίψη, τον πόνο την μοναξιά, την εγκατάλειψη. Κορμιά αδύναμα ν’ αντισταθούν. Ψυχές που αποζητούν την λύτρωση. Η εξαθλίωση του ανθρώπου σ’ όλο της το μεγαλείο…Μέσα στα θολά μάτια τους βλέπεις να λαμπιρίζουν μικρές σπίθες ελπίδας για ζωή μα και η επιθυμία για λύτρωση.Με το βλέμμα καρφωμένο στην πόρτα περιμένο… Συνέχεια

ΝΟΣΤΑΛΓΩ…

Βρε ζωή, τώρα μου φαίνεσαι πιο άχαρη
Νοσταλγώ βρεμένη φέτα κι από πάνω ζάχαρη
Απ το μαύρο που ήταν τότε του φτωχού ψωμί
Κι είχε μιάμιση δραχμούλα το κιλό τιμή.

Νοσταλγώ μιας Κυριακής πρωί, λιακάδα
Μεσημέρι ησυχία, ύπνο στρωματσάδα.
Νοσταλγώ φωνές παιδιών στους δρόμους
Όπως τότε που ‘παιζαν κλέφτες κι αστυνόμους

Τότε που περίσσες φαίνονταν οι ώρες
Που με ξύλινα πατίνια βουρρρ!!! Στις κατηφόρες
Τότε που η φτώχεια μας ήταν αλυσίδα
Κι έκρυβαν τα όνειρα πάντοτε ελπίδα

Νοσταλγώ της μάνας… Συνέχεια

ΜΕΙΝΑΜ’ ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΣ (Μια έμπνευση που ήρθε, κοιτάζοντας στο αντικρυνό μου μπαλκόνι)

Μείναμ’ οι δυο μας σαν τα ξερόκλαδα σε γέρικο δεντρί
Και περιμένουμε….Τι περιμένουμε;
Α! Ναι, τον καβαλάρη πότε θα ‘ρθει να μας βρει!
……………….
Αχ! Νιαρούδια όταν ήμασταν τι ξενοιασιά, τι γέλια
Τώρα… τα όνειρα κρέμονται με ξέφτια σαν κουρέλια
Στου δειλινού την καταχνιά χαθήκανε οι φίλοι
Άλλους τους τράβηξε η ζωή
Σ άλλους αγαπημένους μας ανάβουμε καντήλι
…………..
Κρατάς το χέρι μου σφιχτά κρατάω το δικό σου
Κοιτάζεις… Συνέχεια

ΧΑΟΣ …ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΟΡΕΞΗ


Κάνοντας μια αναδρομή χρόνο – χρόνο σε κάποιες περασμένες δεκαετίες ,διαπιστώνω ότι η φράση που λέει ο λαός μας « κάθε πέρσι και καλύτερα » είναι ότι πιο σωστό έχει ειπωθεί .
Παρατηρώ ότι το χάος τα τελευταία είκοσι χρόνια αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο .Βεβαίως από ότι μπορώ να θυμάμαι ποτέ δεν υπήρξε εποχή που να είμαστε ευχαριστημένοι , όμως οι διαμαρτυρίες για τα κακώς κείμενα δεν έπιασαν τόπο, αντιθέτως η κατάσταση επιδεινώθηκε και σήμερα βρίσκεται στην χειρότερη… Συνέχεια

ΜΑ ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΜΕ……


Μα πως τολμάμε να μιλάμε για αγάπη
Όταν στα στήθη των ανθρώπων πάγωσε αυτή
Όλοι το νιώθουμε, ζούμε μες την απάτη
Στα πρόσωπα η πίκρα έχει χαραχτεί.

Κι αν κάποιες σπίθες σιγοκαίνε μες τα στήθη
Ποιος τις αφήνει να θεριέψουνε να γίνουνε φωτιά;
Όταν στο βάθος της ψυχής σου έχεις νιώσει
Να σ’ έχει αγγίξει η προδοσία η ψευτιά

Που να βρει αγάπη μια χαροκαμένη μάνα
Που της σκοτώσαν το μονάκριβο παιδί;
Ένας ανήμπορος γεράκος ξεχασμένος
Που παραδέρνει σαν ξερόφυλλο δεντρί;

Που να βρε… Συνέχεια

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ


Χάνεσαι μες το άπειρο Μέσα στους γαλαξίες
Και στους πλανήτες ψάχνοντας Για όμορφες αξίες
Τι μελωδίες θεϊκές Σ αγγίζουν σε χαϊδεύουν
Χτυπούν ουράνια κύμβαλα Κι αγγέλοι συνοδεύουν
Το μακρινό ταξίδι σου…

Μέσα στο βάθος του άπειρου Μικρές φλογίτσες τρέμουν
Και σε καλούν, πλησίασε, Μα όλο και μακραίνουν
Και το ταξίδι γίνεται Ατέλειωτο στο χάος….

Τα δύο φτερά σου κέρινα Αρχίζουνε να λιώνουν
Δύναμη και προσπάθεια Νιώθεις ότι τελειώνουν
Πάλεψε όμως δυνατά Βγές απ την ουτοπία…..

Τότε θα νι… Συνέχεια

Όρια πάνω στο νήμα
Βρυχάται η ζωή ανταριασμένη!
Με κυκλώνει η σκέψη σου
Τριγμός του νου
Όνειρα ριγμένα στον Καιάδα,
Σαν μικρά παιδιά που δεν πρόλαβαν
Να ρουφήξουν γάλα
Απ το βυζί της μάνας
Λόγια σαν άγουρες σταφυλόρωγες
Αγγίζουν τα μέχρι χτες
Μελωμένα χείλη
Και σταλάζουν την στυφή τους γεύση….

Δροσοσταλίδα ήσουν το ξημέρωμα
Κι έγινες καταιγίδα
Αφήνοντας πίσω ριμαγδό .

Πόσο γλυκό να σ’ ακουμπά
Η άδολη αγάπη
Κι από τα μάτια τρυφερά
Ν’ αργοκυλά ένα δάκρυ

Σαν χείμαρρος να ξεπηδούν
Απ’ την ψυχή βγαλμένα
Λόγια γεμάτα ομορφιά
Λόγια αγαπημένα

Τι θα μπορούσε πιο πολύ
Να δώσει στην ψυχή σου
Γαλήνη φως και ξαστεριά
Πνοή μες την ζωή σου

Από ενός φίλου το ζεστό
Αγαπημένο χέρι
Που μια αύρα θετική
Και δύναμη θα φέρει


Την τύχη σου να ευχαριστείς
Αν έφερε κοντά σου
Δύο χέρια φιλικά ζεστά
Κι έσφιξαν τα δικά σου