Αυτός υποτίθεται πως είναι ένας έξυπνος τίτλος...

Παγώνω τις νύχτες που κλαίει ο Θεός και οι στάλες του σβήνουν αστέρια
Στην κύκνεια λάμψη εσπέριες σιγούν και σφραγίζουν γελώντας τα αιθέρια
Ριγώ γκρίζες μέρες που ο χρόνος σιωπά και της νιότης το γκέμι δαγκώνει
Στου χάους το λιόγερμα σκιές αντηχούν για όσους φεύγουν και καίγονται μόνοι

Στου μένους τα λάβαρα μπρος αλυχτώ γιγαντώνω το βλέμμα σαν μέθη
αλήθειες μισές τον αιώνα αψηφούν και ματώνουν τα αναρχα ψεύδη
Κοπαδια φτερά παραγγέλνω Θεέ μα εσύ ‘σαι φηλά, δεν θ’ ακούσεις
και μέσα στους ρόζους των δυο μου χεριών περιμένω το δάκρυ να λούσεις

Αρπάζω κι εγώ το δικό μου σταυρό, ποιο δικαίωμα να χω στη λήθη
Τόσα χρόνια αγέραστη είναι η γη χίλια χρόνια ακούραστοι οι μύθοι
Καρφώνω το βλέμμα βαθιά στη ζωή προειδοποίηση πως θα νικήσω
γκριζάραν οι κρόταφοι, ο τάφος καλεί, τη γραφή του εγώ θα τη σβήσω

Κάποια μέρα δεν θα μαι εδώ να γελώ κι όπου γέλασα θα ν’ το κενό μου
κι οπού αγάπησα δάκρυα θα μείνουν μικρά να ζεσταίνουν την αύρα του δρόμου
ροδοπέταλα θα ‘χω καρφιά στο λαιμό και η γη που πατούσα θα μ’ έχει
αιώνιο σύντροφο εκεί στα υγρά και κουβέντες αέναες θα πλέκει

Θα ξαναρθω μια μέρα αδερφέ ουρανέ, μια λάμψη θα είμαι στον ήλιο
να φωτίζει, να σώζει αυτούς που αγαπούν το σημάδι της νύχτας στο Σείριο
Μια κιθάρα να έχω μαζί μου στη γη να χαϊδεύω απαλά τις χορδές της
στης δονήσεις γλυκά θα σαλεύει ο καιρός και αργά θα μαδάει ο ασβέστης

Παγώνω τις νύχτες Θεέ μου σαν κλαις μα ο γέρος ποτέ δεν νικάει
τα ανήμπορα οστά μαριονέτες γενούν και το γκρίζο την τέφρα ζητάει
Ριγώ άδειες μέρες που ο χρόνος σιωπά και της νίοτης το γκέμι δαγκώνει
Στου χάους το λιόγερμα σκιες αντηχούν για όσους φεύγουν και έρχονται μόνοι