Δεν είναι πράγμα εύκολο, δεν είναι λίγο πράγμα, να'σαι εσύ ο ποταμός κι εσύ να΄σαι το φράγμα...

Είναι από τις νύχτες που ο αέρας πνίγει.
Να θες να φωνάξεις, αλλά ο σφουγγαρόκοσμος
γύρω σου απορροφά κάθε ανάσα.
Και θολώνει το τζάμι της ψυχής σου.
Προσπαθείς με τα δάχτυλα να σχηματίσεις ελπίδες.
Μα ματώνουν τα δάχτυλα.
Και δεν είναι αίμα.
Και τι είναι; Δε ξέρεις.
Είναι από τις νύχτες που θέλεις να τρέξεις.
Μακριά, δεν έχει σημασία που.
Και πάνω στην προσπάθεια, πάνω στην απόφαση
τα πάντα γύρω παγώνουν.
«Κολλήσανε τα πόδια μου στην άσφαλτο ». Σκέφτεσαι.
Ο ιδρώτας σε λούζει κι ο αέρας που πνίγ… Συνέχεια

Κοίταξα μια νύχτα τα μάτια σου.
Φεγγάρι ειδυλλιακό, αεράκι δροσερό.
Ρομάντζο ; Όχι, το ξέρεις δεν είναι του στυλ μου.
Όπως και να χει, το ωραίο το θαυμάζεις.
Και η φύση είχε βάλει τα καλά της .

Καθώς κοίταζα λοιπόν, να βρω εκείνα που πρωτοείδα,
-μη με ρωτήσεις τι, είναι από κείνα τα ανείπωτα-
ένιωσα να στάζει κάτι από τα δικά μου .
Δεν ήταν δάκρυα.
Λίγο αίμα με δυόσμο ανάβλυζε.
Μυροβόλος πόνος. Ανυπόφορα ευωδιαστός.
Σήκωσες τα δάχτυλα σου, να κλέψεις την ευκαιρία
από το αίμα και τον λίγο δυόσμο… Συνέχεια

Πέντε πόρτες κλειστές χαϊδεύουν τη ψυχή μου.
Η μια ατσάλινη, για να φυλά τα μυστικά.
Η άλλη πέτρινη για ν’αγκαλιάζει τους πόνους.
Είναι και μια τρίτη, από ξύλο σμιλεμένη.
Μαζεύει το σαράκι. Τ’αλμυρά μου δάκρυα.
Και μια τέταρτη γυάλινη. Που αντανακλά το φως.
Διαχέεται. Διαθλάται. Όχι για πολύ, σκορπίζεται.
Η τελευταία μου πόρτα… χάρτινη.
Κρατά κάποια ζωγραφισμένα, ασθενικά μειδιάματα.
Πόρτες αφύλακτες από τη δίνη του ανεξέλεγκτου Εγώ.
Και αυτός ο καταραμένος ο κακός ο λύκος μου!
Ένα φύσημα και γκ… Συνέχεια

Πέρασε και η νύχτα αυτή.
Δύσκολη , απ’τις πολλές . Η πραγματικότητα, αφιλόξενη σφηκοφωλιά.
Μεταξύ ύπνου και ξύπνιου μισοανέπνεα.
Εκμηδένισα την απόσταση από τον ήλιο στη σελήνη.
Έφερα χρώματα στο σκούρο και στοίχειωσα το κίτρινο
της μέρας.
Τόσο αστεία ακατόρθωτο.
Τόσο δραματικά εφικτό.


Κουλουριάστηκα σαν ξεφτισμένη κλωστή
στον πράσινο καναπέ.
Ξέρετε , σαν εκείνες τις κλωστές που ξεφεύγουν
από τις άκρες των ρούχων και που εύκολα βρίσκονται
σε γωνιές , στο χαλί καρφιτσωμένες, αλλά ποτέ στα σκουπ… Συνέχεια

Αφετηρίες του τέλους φωλιάσαν’ εντός μου
έχουν ρουφήξει πολλά, απ’τη ζήση , το βιος μου
δίνουν μάχη σερί σαν μουγγοί Δον Κιχώτες
που δεν βγάζουν φωνή, μοναχά κάτι νότες

Συσσωρεύουν ονείρατα ,σα σκυλιά αλυχτούνε
τα πεντάγραμμα σκίζουνε , για το σολ μου διψούνε
είναι γέρικο σολ, για κλειδί δεν περνιέται
όπως κάθε νεκρός μες στην κάσα σβαρνιέται

Κι όσο πάει θεριεύουνε , σταλαγμίτες υψώνουν
μα οι σκέψεις ορθώνονται, την ψυχή μου μαντρώνουν
απ’τη σάρκα μου τρέφονται , σα βαμπίρ πεινασμένα
κλέβουν κ… Συνέχεια