Πάρμας

Της ξεφτίλας!... Ολοένα ξημερώνουν πόρνες μέρες …
Μουδιασμένος κοντοστέκω με τα χέρια κρεμαστάρι
στη γωνιά του κρεβατιού μου, που ο ύπνος μ’ είχε πάρει ,
σαν τ’ αρμένισμα τελειώσω στης ανάμνησης τις ξέρες.

Σκονισμένο παραθύρι κι βροχή τού ‘χει χαράξει
μέσα απ’ τις πολλές της μπόρες μούτρο άκεφο, σβησμένο
και με πούντρες και φτειασίδια για καλά πασαλειμμένο
μιας γυναίκας που για μένα κάποτ’ είχε μυξοκλάψει

Ξεπορτίζω τα βραδάκια κι ο αέρας μου χτυπάει
της μητρόπολης τα χνώτα ,που στους δρόμους ξεμυρίζουν,
πατσουλιά μιας πιτσιρίκας, που με θέλησε, θυμίζουν,
…μα τα χρόνια έχουν περάσει κι ίσως πια δε μ’ αγαπάει