Ashtray

Και ήρθαν αστραπές
να χορέψουν στην αγκαλιά σου πάνω..
Τραγουδούσαν φωναχτά,
μες στα αφτιά σου δυνατά πολύ,
πως την πιο βολεμένη στεναχώρια
την έχουνε οι άνθρωποι..
Τα σύννεφα την φτύνουν,
ο ήλιος την καίει,
η σελήνη την συλλέγει,
η γη την θάβει..
Ο άνθρωπος όμως, έλεγαν ρυθμικά κι ανελέητα,
κάθε φυτεμένη του πίκρα, την ποτίζει, τη χαϊδεύει,
κι αυτή, αναρριχάται στο σώμα του απάνω..
Που θα πάει θα τον πνίξει..
Κάλλιο να τον πνίξει παρά να την αφήσει..
Ο γνώριμος πόνος έχει πιο απαλές αρθρώσεις..… Συνέχεια

Στενέψανε οι άνθρωποι..
Αν προσέξεις καλά, θα δεις πόσο στάζουν
τα πρόσωπά τους, περιφρόνηση και λύπη..
Δοχεία μη συγκοινωνούντα..ούτε καν γειτονικά πια..
Δεν έχουν από που να περάσουν
και περνούν από δίπλα σου, μέσα σου, πάνω σου..
Στα πεζοδρόμια, στις σκάλες, στους δρόμους..
Τα μάτια αγναντεύουν απ'την πλάτη,
τα χείλη τατουάζ, τραχιά κι άχρωμα..
Και τις σκέψεις τους τις βλέπεις μαδημένα πουλια,
να φλερτάρουν με τα σκουπίδια στις γωνιές..
Το νου σου, αν ακουμπήσεις σε κάποιο τοίχο
μήπως και ξαπ… Συνέχεια

Αερικό δικό μου, πού χάνεσαι..
Μέρες έχεις να φανείς απ'το μπαλκόνι..
Λίγο να σαλέψεις την καραμελένια κουρτίνα,
να μου κλέψεις κανα τσιγάρο
και να ορκίζομαι το πρωί στον εαυτό μου
πως εγώ άδειασα το πακέτο..
Τ'αυτιά να μου κλείνεις μες στον ύπνο,
μην ακούω τα αστέρια να ουρλιάζουν πέφτοντας..
Τι να το κάνω κι άλλο κενό ;
Ο ουρανός οφείλει να'ναι γεμάτος πάντα..
Ακόμα κι αυτός υποχρεώσεις έχει..
Πότε μια παραλία να φωτίσει,
πότε να στάξει ζωή,
πότε να σκεπάζει άστεγα χόρτα..
Πού χάνεσαι αερικό μ… Συνέχεια

Μια μέρα θα σε δώ, λέει, και θα πιούμε τα δυο μας μπύρες παρέα..
θα ναι απογευματάκι, κρύο του χειμώνα, κάπου στη Ναυαρίνου ..
Δε θα σου πω απολύτως τίποτα για όσα σε πονάνε αφού δε μου τα χεις πει ποτέ..
Και γιατί να σπαταλήσεις δυο γουλιές σε άσκοπα σφυροκοπήματα..
Δε θα ρωτήσω τίποτα για όσα ονειρεύεσαι αφού όλα είναι κόκκινα,
και δεν τα βλέπεις πια.. Μόνο αίμα που χάνεις βλέπεις..
Θα μου πεις δεν ονειρεύεσαι, που και που ελπίζεις αλλά δεν ονειρεύεσαι πια..
Και κάποιος φίλος θα λεγε, λούμπα ε… Συνέχεια

Όλο λέω να σηκώσω τα ρημάδια μου
και να πατήσω κάτι νούμερα κι όλο δεν το κάνω..
Κοντά τα δάχτυλα, μεγάλη η πεθυμιά..
Να όπως ανοίγα τα μικροσκοπικά χεράκια μου πιτσιρίκι,
και' λέγα " Τόοοοσο πολύ"..
Τώρα που μεγαλώσανε τα χέρια, το "τόσο πολύ" δεν μίκρυνε..
Ακόμα πιο πλατύ έγινε..Πέλαγα ολόκληρα κατάπιε..
Να τώρα δα, που το μυαλό αποχρωματίστηκε
απ'το γκρίζο της ωριμότητας,
ψάχνω τα κοτσίδια μου με τις πασχαλίτσες..
Ποτέ μου δεν περίμενα να σ'έχω τόση ανάγκη..
Που να μη χορταίνω με τίποτα τη μυ… Συνέχεια