Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑ, ΕΜΕΙΣ ΠΕΡΝΑΜΕ...ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΑΤΕ!

Με ξέχασαν οι ΄Ανοιξες κι όλα τα καλοκαίρια,
κι εσύ καρδιά πώς άντεξες ,το να μετράς τ' αστέρια;
Τόσο καημό πώς χώρεσες και κράτησες πορεία;
ποτέ σου δε με πρόδωσες, παρέμεινες Κυρία!

Πού είναι ο φίλος, ο αδερφός, η μάνα, ο πατέρας;
ήταν της ζήσης σου καπνός και φονικός αγέρας!
Μα το σκοτάδι απόμακρο, δε φτάνει, δε σ' αγγίζει,
πάντα μπροστά βλέπεις το φως κι η μέρα σου αρχίζει!

Μαρμαρωμένος βασιλιάς τα όνειρα της νιότης,
ελπίδα που ξεστράτισε μες του λυγμού τον ήχο,
μια κόρη που περίμενε για χ… Συνέχεια

Τις νύχτες μου της σκέψης κάποια βήματα,
με παν σε μονοπάτια ξεχασμένα
και ψάχνω στο συρτάρι κάποια ποιήματα,
που έγραψα αγάπη μου για σένα!!

Περάσανε τα χρόνια μου ανύποπτα,
αγάπες κι αν μου χτύπησαν την πόρτα,
ο δρόμος πάντα μ' έβγαζε στο ''τίποτα''...
δεν ταίριαξαν με της καρδιάς τα χνώτα!

Ρ
Μα τώρα βλέπω πως ποτέ δε σε ξεπέρασα,
πως πάντα σ' έψαχνα σε κάθε λάγνο βλέμμα,
και τη ζωή μου βήμα-βήμα την προσπέρασα,
κι ας ήσουνα το πιο μεγάλο ψέμα!!
====================================
ΝΙΚΗ-ΑΝΝΑ… Συνέχεια

ΕΚΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙΣ...




΄Όταν η αγάπη χτυπάει την πόρτα…
μη την τρομάξεις…σβήσε τα φώτα!
Ας την ν’ απλώσει μες το σκοτάδι,
να το διαλύσει με ένα χάδι!

Ας την ν’ αράξει, να ξεπεζέψει,
να σε τυλίξει, να σε μαγέψει.
Τα φύλλα σου όλα, φόρα μπροστά της,
ο φόβος είναι ο παραβάτης!

Μπες στη συχνότητα κι εκεί να μείνεις…
Πιάσε το σήμα της και σήμα δώσε,
Μη την δικάσεις, μη την συγκρίνεις,
Κλείσε τα μάτια, άγγιξε, Νιώσε!!
==============================
ΝΙΚΗ-ΑΝΝΑ Π(ΑΠΟΥΛΑΚΟΥ)

Χλωμά χαμόγελα και άδεια πορτοφόλια,
χρώματα γκρίζα και παράθυρα κλειστά,
οι υποσχέσεις πάντα μένουνε στα λόγια,
και οι καημοί πίσω από κάθε κλειδαριά!...

Περνάς διαβάτη σκυθρωπός και όλο τρέχεις,
πρόσωπα ανέκφραστα στο δρόμο συναντάς,
σπρώχνεις, σε σπρώχνουν, πώς μπορείς και το αντέχεις,
πάνω στο άρμα των παθών σου να γερνάς!

Πλαστές εικόνες της ζωής σε ξεμυαλίζουν,
σου τις χαρίζουν για να νιώθεις δυστυχής...
τα όνειρά σου στο συρτάρι κιτρινίζουν,
εκεί στα κρύψανε οι ''κάποιοι'' της ζωής.
… Συνέχεια

Τα βήματα πάνε κι ο νους ταξιδεύει…
Οι μέρες κυλάνε κι ο δρόμος στενεύει!
Ονείρατα χίλια, πουλιά που πετάξαν,
Στην άμμο κογχύλια, καράβια που αράξαν!

Η σκέψη βαραίνει και κλείνουν τα μάτια,
Ορίζοντα ψάχνει, μαζεύει κομμάτια!
Καρδιά που σωπαίνει, κορμί που παγώνει,
Ανάσα σβησμένη κι η νύχτα ζυγώνει!

Tο απόβραδο φεύγει, η νύχτα πλανιέται,
O νους με το όνειρο, ξανά συναντιέται!
Καινούργια σελίδα, καινούργια αρχή,
Λιμάνι η ελπίδα που αράζει η ψυχή!

Κι εσύ μια βαρκούλα μακριά π’ αρμενίζει…
Κι η αγ… Συνέχεια

Πού είναι αυτός ο έρωτας,
που καίει μες τα στήθια...
που είναι η αγάπη η αληθινή,
που άδολα σου δίνεται
και όχι από συνήθεια;

Πού να' ναι η χώρα της χαράς,
ταξίδι για να πάω,
στους δρόμους της να τριγυρνώ,
να σεργιανίσω, να χαθώ
και να της τραγουδάω.

Πού να' σαι εσύ, πού είμαι γω,
πού είμαστε κι οι δύο;...
σε έχασα, με έχασες...
κι οι δυο μαζί το χάσαμε,
του ΄Ερωτα το πλοίο!...
===========================
ΝΙΚΗ-ΑΝΝΑ Π.

Της αγάπης σκιρτήματα,
Ραγισμένα αισθήματα,
Χαρακιές στο κορμί που πονάνε!
Της σιωπής τα συνθήματα,
Με χτυπούν σαν τα κύματα ,
Που με φόρα στα βράχια σκορπάνε.

Ρ

Στροβιλίζομαι και πάω
Με αγέρωχο το βλέμμα,
Τις πληγές μου ξεγελάω
Κι όλο μου αλλάζω θέμα…
Στης ζωής το πανηγύρι,
Σεργιανίσαμε καρδιά μου
Κι όλο γέμιζες ποτήρι,
Μα…στο παίρναν απ’ τα χέρια
Και το πίναν ‘’στην υγειά μου’’!
====

Tου μυαλού ξεστρατήματα,
Στων ονείρων τα μνήματα….
Ξαγρυπνούν της σιωπής τα λημέρια!
Και με πάνε τα βήματα…… Συνέχεια

Σκέψεις αδέσποτες με κατακλύζουν,
όλα τριγύρω μου στριφογυρίζουν.
Δίπλα μου άσχετοι...έρχονται - πάνε,
δε λένε τίποτα...κι όμως μιλάνε!!

Πόσοι στο ''δήθεν'' και στο ''περίπου''
κι απ' τις ζωές τους πάντα να λείπουν!...
Φτιάχνουν εξώφυλλλα, πλαστές εικόνες,
μα, οι καρδιές τους στην άκρη, μόνες!

Και μες στα λάθη, καινούργια λάθη,
στενοί ορίζοντες...η θλίψη αγκάθι!
Μένουν σε ρόλους για να αρέσουν,
σαν κλείνει η πόρτα, οι μάσκες πέφτουν
κι εκεί στο ''κάπως'' της μοναξιάς τους,
ψάχνουνε τρόπους… Συνέχεια

ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΜΟΥ!!...

Δεν ξέρω αν το προσέξατε…είμαστε μια υπέροχη παρέα!! Από τα πρωϊνάδικα, μέχρι τα μεσημεριανά με αποκορύφωση τα δελτία των ειδήσεων! Μόνο ειδήσεων δεν είναι πλέον, μάλλον δελτία εξαγγελίας θυελλωδών ανέμων και ακραίων ‘’καιρικών’’ φαινόμενων!
΄Επαψα να ανοίγω την τηλεόραση το πρωί πριν πάω για δουλειά! Για αρκετό διάστημα ξεκινούσα τη μέρα μου με πολλά μποφόρ χωρίς λόγο και αφορμή! ΄Ελα όμως που αναλύοντας το τι μου συμβαίνει, κατέληξα πως τα νεύρα και ο εκνευρισμός ήταν… Συνέχεια

YΠΑΡΧΩ...

Σε ψάχνω,
Πέρα απ’ του ορίζοντα την άκρη,
Τα δειλινά της μοναξιάς.
Υπάρχω,
Κι αν μου ξεφύγει κάποιο δάκρυ…
Είναι από εκείνα της χαράς.

Σε ψάχνω,
Στα ξεχασμένα καλοκαίρια
Και στο χειμώνα που θα’ρθει.
Υπάρχω,
Τη σκέψη σου κρατώ στα χέρια
Και χρωματίζω τη σιωπή.

Σε ψάχνω,
Μέσα στο χθες, κάπου στο τότε,
Έτσι σε είχα ονειρευτεί.
Υπάρχω
Δε με πονάει πια το πότε,
Έχω αφορίσει τα γιατί…
Αρκεί που κάπου ζεις εσύ!!
========================

ΝΙΚΗ-ΑΝΝΑ Π.