Σελίδα τού μέλους Jeny Αστεροτρόπιο

Photo: Marianne Caratzas - Le marieer


Απ’ άκρη σ’ άκρη η Μεσόγειος ενώθηκε κάτω απ’ τα πεύκα,
στην απαρχή του ποταμού που άρπαξε ο Δίας την Ευρώπη.
Καμβάδες, σίδερα, πευκοβελόνες, πέτρες, ξύλα, φρούτα, χώμα, γύψος,
ασβέστης, χορός και μουσική ενώνουν καλλιτέχνες.
Το… Συνέχεια

Σαν να συντονίστηκα απόψε
κι ό,τι ακούω με κυλά
σαν πέτρα σε ανηφόρα
με κόπο σαν εκατόχρονη γριά
Σαν όλοι να ξέρανε τι έζησα
τι ένιωσα
το χειμώνα που ο Χάρος
παίρνει το δρεπάνι και θερίζει
καρπούς που καλοκαίρια σπείρει
σαν όλοι να ξέρανε και το τραγούδησαν
το πήραν α… Συνέχεια

Το προσωπικό μου στοίχημα
χορεύει τάνγκο που έπεσε στη δύσκολη φιγούρα
εκείνη που η γυναίκα φέρνει το γόνατο μπροστά στον καβαλιέρο
κι απλώνει πίσω το πόδι στον έρωτα
με στήσιμο αγαλμάτινο
πάνω που πάει να το βρει τεντώνεται πολύ και σπάει.

Το προσωπικό μου στοίχημα είναι αέρινο χ… Συνέχεια

Απόψε το είδα
ένα αστέρι φλεγόμενο
το είδα να πέφτει
μικρό
κι ύστερα να μεγαλώνει
να φλέγεται
να τρέχει
πάνω από τα δέντρα της αυλής μου
έτρεξε
κι ήταν τόση η ομορφιά
που δεν πρόλαβα να κάνω ευχή
ίσως γιατί δεν την είχα έτοιμη
όπως τότε που ήμουν μικρή
και καθόμου… Συνέχεια

Εδώ. Ξαπλωμένη στη σοφίτα
Ανοίγω το παράθυρο ν’ αερίσω τη θλίψη και το θάνατο.
Ν’ ανακατευτεί με τις νεκρές φολίδες του δέρματός μου
που έχουν γεμίσει σκόνη το κρεβάτι.
Το αεράκι με τρυπά για να μ’ αναστήσει.
Αέρας θαλασσινός, φερμένος απ’ το Βορρά.
Η ανατριχίλα μου προκαλεί πόνο.
Φωνάζω τις ιερές αέρινες σταγόνες νερού κι αλμύρας να με λυτρώσουν
γλιστρώντας απ’ τα μάτια μου.
Μα τα βλέφαρα παραμένουν πεισματικά, νεκρίκια στεγνά.
Τι όμορφο να μπορούν να κυλούν τα μάτια σου!
Απλώνω το βλέμμα μου α… Συνέχεια