Χλουμιστά

Πρωτοτρυπιδες χαμουρευονται της εμπνευσεως μου
σαλιαριζοντας ασυστολα με τα οπισθια του εγκεφαλου μου.
ξου χαμουρες!πελιγκρινοι.

Μια λεξη μονο,

Στην παιδικη μου την ψυχη καρφωθηκε σα σφαιρα.

Ξυπνα! Παψε να ζεις στον κοσμο σου!

Πλατανο φυτεψα κρυφα,σε μια γωνια στον κηπο

Κανω μια σταση σε ιστορια τελειωμενη

Στην αληθεια των αισθησεων κουρασμενων απο τη χρηση.

Στα ματια μου ενα δακρυ ξεχειλιζει,

διακρινω για πρωτη φορα τον κοσμο σ'ολη του τη γυμνια.

Το αρωμα απο τις παλιες, τις ανθισμενες κερασιες,

ερωτες ηδονες,

τα μιση και τα παθη μου,φρουδες ελπιδες ,λογια πλανα,

το αδιεξοδο που ειχες επιλεξει,

τα σεπαλα των… Συνέχεια

Οι γαλαζιες ροες ζεσταναν ασυμφορα το μικρο ειδος πραγματος

Γιατι ετσι πρεπει να κορναρεις,για να αντεχεις τον προσωρινο γυμνοσαλλιαγγισμο

Το χε πει αλωστε και ο θοδωρος..ποτε μην χτυπας με βρεγμενα τα ξερα σου το 26

Απομυθοποιησε ττττο λογο

Γιατι αυριο θα παω στο γαμο με σκισμενη σαλλιαρα. τι θα πουν αραγε?

ξεσχωμισμενα σχινοτυπα γκουρτελια.

Εμενα ρωτησες?

Η αγαπη ειναι ανθοσπαρτο λιβαδι φυσικα.