Κάναμε ένα παιδί με σύνδρομο Down ...

ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ και ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

Έχω μεγάλο τρακ. Με έχουν φωνάξει μέσα να δω τη νεογέννητη κόρη μου και δεν μπορώ να κάνω βήμα. «Πήγαινε, Διονύση!», ακούω τους δικούς μου. Όλη η οικογένεια σε πελάγη ευτυχίας, ο αδελφός μου με την κάμερα να «τραβάει» τα πάντα. Μπαίνω και βλέπω το παιδί. Έρχονται και οι υπόλοιποι, όλοι να σας ζήσει, συγκίνηση, χαρά, σου μοιάζει, της μοιάζει... Νιώθω ότι το παιδί κάτι έχει. Σκέφτομαι ότι θα είναι από τον τοκετό. Βλέπω από μακριά τον γιατρό να βγαίνει από το χειρουργείο με τη ρόμπα. Παρατάω το παιδί και τους υπόλοιπους, τρέχω και τον ρωτάω «γιατρέ, τι έχει το παιδί;». Μου απαντάει. «Τίποτε δεν έχει». Για να το λέει ο γιατρός, όλα θα είναι μια χαρά. Σε λίγο βλέπω και τη γυναίκα μου που μόλις έχει βγει από το χειρουργείο. Είμαστε ευτυχισμένοι.

Με φωνάζουν στην εντατική. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί. Όλα είναι μια χαρά, τι γυρεύει το παιδί μου στην εντατική; Τη στιγμή που φοράω τη ρόμπα για να μπω μέσα βλέπω τον γιατρό με κάποια νεογνολόγο και κάτι σαν να λένε: «Του το είπες;». Η νεογνολόγος έχει αρχίσει να λέει: «Μην ανησυχείτε, γεννήθηκε με ένα πρόβλημα, υπάρχουν όμως ιδρύματα και ειδικά σχολεία». Δεν προλαβαίνω να σκεφτώ. Ανοίγω μια πόρτα, αρχίζω να κατεβαίνω σκάλες, βρίσκομαι έξω από το μαιευτήριο. Πάω και κάθομαι δίπλα σε κάτι σύρματα. Δεν είναι μόνο πανικός. Είναι φόβος, είναι στενοχώρια, είναι θάνατος.

Κάποια στιγμή συνειδητοποιώ ότι η Χριστίνα, η γυναίκα μου, είναι ακόμη μέσα στην ανάνηψη και τρέχω να της μιλήσω. Οι άλλοι με πείθουν να μην της μιλήσω ακόμη. Την ανεβάζουν επάνω, στο δωμάτιο της. Εκείνη ταλαιπωρημένη αλλά στον έβδομο ουρανό. Όλοι εμείς οι υπόλοιποι «μαγκωμένοι». Ούτε λουλούδια ούτε μπαλόνια ούτε τίποτε. Κάθε τόσο ένας - ένας βγαίνουμε έξω, δήθεν να πάμε να κάνουμε τσιγάρο.

Κανονίζουμε να της το πούμε το επόμενο πρωί εγώ και ο γιατρός. Μπαίνουμε στο δωμάτιο της Χριστίνας. Ο γιατρός της λέει: «Γέννησες ένα κορίτσι που δεν θα είναι όμορφο σαν τη Σοφία Λόρεν». Η γυναίκα μου δεν καταλαβαίνει. Του απαντάει: «Για τα δικά σου μάτια. Για τα δικά μου μάτια είναι το ομορφότερο κορίτσι του κόσμου». Ο γιατρός συνεχίζει να λέει μπούρδες. Του λέει «σταμάτα». Προσπαθώ να της εξηγήσω.

Η γυναίκα μου ζητεί φάρμακα για να «κόψει» το γάλα. Δεν θέλει ούτε να θηλάσει ούτε να δει το παιδί. Έχει μια απόλυτη άρνηση. Εγώ το ίδιο. Πρέπει να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε. Έχουμε εγκλωβιστεί, δεν σηκώνουμε τα τηλέφωνα, η μοναδική λέξη που ακούγεται είναι η λέξη «ίδρυμα». Πηγαίνουμε και βλέπουμε κάποια τέτοια ιδρύματα. Αντικρίζουμε τρομερά πράγματα εκεί μέσα. Στο μαιευτήριο δεν δείχνουν την παραμικρή ευαισθησία. Θέλουν να μας περάσουν αυτό το «Νέοι είστε ακόμη, μη χαραμίσετε τη ζωή σας...». Στην εντατική όπου θα μείνει το παιδί 14 ολόκληρες ημέρες το έχουν δίπλα από τον κάδο με τα σκουπίδια. Μας προτείνουν και μια άλλη λύση: ευθανασία. Μας δίνουν και το τηλέφωνο μιας κλινικής.

Όλα αυτά τέλειωσαν την πρώτη φορά που την πήραμε αγκαλιά. Όλες τις ημέρες στο μαιευτήριο μας είχαν φτιάξει την εικόνα ενός παιδιού το οποίο δεν θα ζήσει, δεν θα περπατήσει, δεν ακούει, έχει πρόβλημα στην καρδιά κ.λπ. Αυτό το παιδί δεν ήταν ένα «δεν», ένα τέρας. Τίποτε από αυτά δεν ίσχυε. Το παιδί μας και περπατάει και ακούει και βλέπει και παίζει και γελάει. Έχει Σύνδρομο Down. Mόλις 28 ετών η γυναίκα μου, ήταν αυτή η μία στις 9.500. Εμείς δεν έχουμε πρόβλημα, οι άλλοι μας το δημιουργούν. Θα το παλέψουμε. Μερικές φορές την κοιτάζουμε και νιώθουμε ένοχες γι' αυτά που μας είχαν πείσει να σκεφτόμαστε τότε. Σήμερα η Αναστασία μας είναι 22 μηνών.

Από το ΒΗΜagazino της 24/6/2007 ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Λένα Παπαδημητρίου.

Κοινή χρήση

▶ Απάντηση σε αυτό

Απαντήσεις σε αυτή τη συζήτηση

Permalink Απάντηση από το μέλος Nefeli riga στις 26 Σεπτέμβριος 2008 στις 23:16: Διαβαζα με την αγωνία του τέλους, και πια η αρχική τους απόφαση -γιατί σίγουρα θα υπηρχαν και άλλες αργότερα-Μα δεν χρειάστηκε, η δύναμή τους, η αγάπη τους , η υπευθυνότητά τους , καθόρισε την ζωή της μικρουλας τους. Αισθήματα ΣΩΣΤΏΝ ΓΟΝΙΏΝ!!
Συγχαρητήρια στους γονείς με παρόμοιες αποφάσεις, και σε σένα Ελενα για το υπέροχο κείμενό σου.!!!!!!; ▶ Απάντηση σε αυτό

Permalink Απάντηση από το μέλος flyingcat στις 28 Σεπτέμβριος 2008 στις 11:40: και ποιος ειπε σε αυτους τους ηλιθιους του νοσοκομειου οτι τα παιδια με συνδρομο down ειναι
ετσι οπως τα περιγραφουν;;;
ο χριστος και η παναγια ρε παιδια !!!!; ▶ Απάντηση σε αυτό

Permalink Απάντηση από το μέλος Μαρία Έλενα στις 28 Σεπτέμβριος 2008 στις 14:19: Νεφέλη
Το κείμενο μου άρεσε πολύ και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας.
Πιστευω πως πρέπει πρώτα να είμαστε γονείς και να καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικά είναι τα παιδιά μας.
Φιλάκια ...; ▶ Απάντηση σε αυτό

Permalink Απάντηση από το μέλος Μαρία Έλενα στις 28 Σεπτέμβριος 2008 στις 14:21: flyingcat
Δεν έχω γνωρίσει κανένα παιδάκι με αυτό σύνδρομο.
Δεν ξέρω πως πρέπει να φέρονται ούτε τίποτα άλλο.
Απλώς μου άρεσε το κείμενο και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.
Φιλάκια ...; ▶ Απάντηση σε αυτό

Permalink Απάντηση από το μέλος velico3! στις 30 Σεπτέμβριος 2008 στις 9:07: Αυτό που λέμε Μογγολισμός είναι το σύνδρομο Down και όντως καμία σχέση δεν έχει με όσα περιέγραψαν στους γονείς.
Ήθελα να ήξερα μόνο ποιός γιατρός τόλμησε να προφέρει την λέξη ευθανασία....!Τραγικό!; ▶ Απάντηση σε αυτό

Permalink Απάντηση από το μέλος kostaseast στις 2 Οκτώβριος 2008 στις 12:48: Ξέσπασα σε κλάματα μόλις το διάβασα !!!...; ▶ Απάντηση σε αυτό

Permalink Απάντηση από το μέλος turtle στις 5 Οκτώβριος 2008 στις 8:57: Πολυ συγκινητικο καο ανθρωπινο κειμενο,Ενα μαθημα ανθρωπιας. Δυστυχως δεν την διαθετουν ολοι!!
Μπραβο σου Μαρια Έλενα που το εβαλες εδω και το διαβασαμε!!!; ▶ Απάντηση σε αυτό

Permalink Απάντηση από το μέλος ΆσπιλοΣ στις 7 Οκτώβριος 2008 στις 2:12: Αν πίστεψα σε έναν μύθο στην ζωή μου... ήταν αυτός που έλεγε πως οι άγγελοι στον πλανήτη γή... είναι τα παιδια με διανοητικά προβλήματα... και οτι κάνουν αρκετα θαύματα κάθε μέρα...
Στο βίντεο ο Paul sings... ένα παιδί με σύνδρομο down... σ' έναν διαγωνισμό ταλέντου...; ▶ Απάντηση σε αυτό

Permalink Απάντηση από το μέλος Μαρία Έλενα στις 7 Οκτώβριος 2008 στις 10:54: velico3!
Ο κάθε άνθρωπος είναι πολύ διαφορετικός απ΄τον άλλον.
Έτσι είναι και οι γιατροί νομίζουν πως τα ξέρουν όλα
Φιλάκια ...; ▶ Απάντηση σε αυτό

Permalink Απάντηση από το μέλος Μαρία Έλενα στις 7 Οκτώβριος 2008 στις 10:55: Κώστα
Είναι τόσο συγκινητικό πράγματι
Φιλάκια ...; ▶ Απάντηση σε αυτό

Permalink Απάντηση από το μέλος Μαρία Έλενα στις 7 Οκτώβριος 2008 στις 10:56: turtle
Θεώρησα σημαντικό να το διαβάσουν όσο περισσότερα άτομα γίνεται
Φιλάκια ...; ▶ Απάντηση σε αυτό

Permalink Απάντηση από το μέλος Μαρία Έλενα στις 7 Οκτώβριος 2008 στις 10:57: Άσπιλε
Αυτά τα παιδιά είναι το μέλλον μας
Δεν έχουν τίποτα διαφορετικό απ΄τα παιδιά μας
Φιλάκια ...; ▶ Απάντηση σε αυτό